Ger de Wind, student Cultuurwetenschappen

Hij heeft het bij zijn enige werkgever Philips ruim veertig jaar prima naar zijn zin gehad. Toch heeft oud-operations manager Ger de Wind (73) het gevoel dat hij pas na zijn pensioen zijn ware roeping heeft gevonden. 'Ik speel mijn hele leven al piano, ik houd dagboeken bij en ik heb een brede culturele interesse. Ik vond het eigenlijk jammer dat ik in de techniek terechtkwam.' Vorig jaar studeerde hij af aan de Open Universiteit als cultuurwetenschapper. 'Deze studie geeft mijn leven extra inhoud. Het opent werelden die ik vanuit de techniek helemaal niet ken.'

Wat heb je gedaan in je werkzame leven?

'Het grootste deel van mijn loopbaan - van 1959 tot 1991 - heb ik gewerkt als operations manager bij Philips Semiconductors in Nijmegen, de fabriek die microchips produceert. Tussendoor ben ik enkele jaren betrokken geweest bij de bouw en de start van de megachip-fabriek van het NatLab in Eindhoven.'

Vond je het prima om op je zestigste met pensioen te gaan?

'Jazeker, want het werk was soms behoorlijk stressvol. Ik heb Philips na mijn pensioen nooit écht gemist, maar ik heb dan ook nog steeds intensieve contacten met de fabriek in Nijmegen en met ex-collega’s. Zo heb ik een groot deel van de teksten geschreven voor een jubileumboek dat in 2003 verscheen ter ere van het 50-jarig bestaan van Philips Nijmegen (Semiconductors). Daarnaast komen we met de toenmalige bedrijfsstaf jaarlijks bijeen. En of dat nog niet genoeg is, werken twee zonen bij Philips in Nijmegen.'

Ben je na je pensioen meteen begonnen met de studie Cultuurwetenschappen?

'Nee, in 1994. Eerst volgde ik de cursussen op het gebied van geschiedenis en schilderkunst. Omdat ik die heel interessant vond, besloot ik de volledige studie te volgen. Ik ben vorig jaar afgestudeerd op een scriptie over - hoe kan het ook anders - de geschiedenis van Philips in Nijmegen.'

Wat voor type student was je?

'Consequent en ijverig. De laatste zeven jaar zat ik gemiddeld ruim twee uur per dag in de boeken. Als "Philips-techneut" was ik gewend alles te structureren. Dat deed ik ook tijdens mijn studie. Ik studeerde op een bedrijfsmatige manier. Zo bedacht ik per cursus wel vijfhonderd vragen. Als ik daar 90 procent van kon beantwoorden, ging ik pas op tentamen. Dat hield ik ook allemaal keurig bij in grafieken. Ik wist vooraf vrijwel zeker dat ik ging slagen. Mede door die manier van werken heb ik geen enkel tentamen hoeven over te doen.'

Hoe ben je ertoe gekomen Cultuurwetenschappen te gaan studeren?

'Puur uit hobby. Ik heb mijn hele leven al veel belangstelling voor cultuur. Pianospelen is een grote passie. Ik heb zeven jaar les gehad en speel sinds een paar jaar weer intensief. Chopin en Beethoven zijn mijn favoriete componisten. Ook heb ik altijd veel geschreven, bijvoorbeeld in de vorm van dagboeken. Die komen nu goed van pas, omdat ik druk bezig ben met een boek over de geschiedenis van ons gezin. Het moet volgend jaar af zijn, want dan zijn mijn vrouw en ik vijftig jaar getrouwd. Mijn interesse voor geschiedenis heeft mij waarschijnlijk het meest geïnspireerd om Cultuurwetenschappen te gaan studeren. Ik ben van Joodse komaf en ik heb de Tweede Wereldoorlog bewust meegemaakt. Mijn familie is op een verschrikkelijke manier getroffen. Via de modules op het gebied van geschiedenis hoopte ik me onder andere meer te kunnen verdiepen in de aanleiding voor de Tweede Wereldoorlog.'

Hoe kijk je terug op je studie?

'De theorie die je in de opleiding Cultuurwetenschappen krijgt aangereikt, is voortreffelijk. De studie geeft mijn leven extra inhoud. Als ik bijvoorbeeld een gebouw zie, kan ik tot op vijf jaar nauwkeurig zeggen uit welke periode het stamt. Hetzelfde geldt voor een schilderij. Daar beleef ik veel plezier aan, want het opent werelden die ik vanuit mijn technische achtergrond helemaal niet ken. Mijn kijk op literatuur is eveneens enorm verbreed. Ik ben heel anders gaan lezen, let veel meer op de structuur van een boek. Zo schrijft Geert Mak op een literair verantwoorde manier over geschiedenis. Dat boeit me.'

Probeer de studie eens te vangen in een kunstuiting… 

'Ze komt nog het meest overeen met toegepaste literatuur. De Open Universiteit bundelt een grote hoeveelheid kennis en brengt die over op haar studenten. Die informatie moet je zelf leren gebruiken. Het toepassen van culturele vaardigheden ontbreekt grotendeels. Je krijgt individuele opdrachten om een museum te bezoeken, een essay te schrijven of een gedicht te analyseren, maar dat doe je zelden als groep. Mede daarom heb ik het initiatief genomen tot de oprichting van studentenvereniging "De Verlichting" in Eindhoven. Inmiddels zijn zo’n zeventig  (oud-)studenten lid. We gaan binnenkort naar ’s-Hertogenbosch, onder andere om de St. Jan te bezoeken. Tevens organiseert onze vereniging een cultuurreis naar Venetië. Op die manier gaat kunst écht leven en krijgt je diploma toegevoegde waarde. We hebben inmiddels ook een CW-koepel opgericht, waarin de besturen van de CW-studentenverenigingen overleg voeren met Jaap van Marle, de decaan van de faculteit Cultuurwetenschappen. De symbiose van studie en activiteiten binnen een studentenvereniging stimuleert tot het opdoen van praktische culturele vaardigheden.'